• یکشنبه، 17 فروردین 1399
  • Sunday 5 April 2020
گروه خبر: یادداشت‌  -  شماره خبر: 9882  -  16 آبان 1396 ساعت 19:31

رضا پدیدار رئیس کمیسیون انرژی اتاق بازرگانی ایران

سرمقاله - تولیدات داخلی و انصاف کارفرمایان
بحث نقدهای وارده به مصنوعات و کالاهای تولید شده مورد استفاده در حوزه انرژی مبحث جدید نیست. برخی از مدیران هستند که به دلیل پس‌زمینه روانی  شاید معتقدند که کالای خارجی ممکن است آرامش روانی بیشتری برای آنها به همراه داشته باشد، زیرا به صورت پیش‌فرض در ذهن آنها کالای خارجی مساوی کیفیت است و کالای ایرانی بالعکس چنین شرایطی را ندارد. البته به‌عنوان تولید‌کننده تمام انتقادها را مردود نمی‌دانیم، ممکن است باشند، تولیدکنندگان قلیلی که از خط قرمزها عبور کنند. ما البته براساس سامانه یکپارچه کالای نفت 1400 شرکت تولید‌کننده داریم که از این تعداد 720 شرکت عضو انجمن سازندگان تجهیزات صنعت نفت هستند. از این تعداد وقتی بررسی می‌کنیم، می‌بینیم که تعداد ده یا بیست شرکت از آن منشوری که به آن متعهد هستند در تولید کالای صد درصد ایرانی و یا تلفیقی از کالای ایرانی و خارجی عدول می‌کنند. این عدول البته دلیلی  بر این نیست که کل جریان تولید  کالای صنعت نفت زیر سوال برود. این انتقاد از سوی ما همواره مطرح بوده است. در طول دو دهه  در انجمن سازندگان تجهیزات نفت که سعی بر تولید داخلی داشته‌ایم همواره این نقد را بر برخی از مجامع کارفرمایی داشته‌ایم. ما مگر در طول سالیان گذشته دستاوردهای کمی در زمینه رشد و توسعه صنایع داخلی در حوزه نفت داشته‌ایم. در ده گروه تخصصی کالای نفت که بررسی می‌کنیم، می‌بینیم در بسیاری از گروه‌ها مثل پمپ‌ها، اتوماسیون  و مانند اینها تولیدات بسیار قابل اتکایی داشته‌ایم. در واقع در خیلی از موارد از تولیدات ایرانی بسیار باکیفیتی برخوردار هستیم و ده تا پانزده سال این تولیدات  کار می‌کنند، کسی چیزی نمی‌گوید، اما به محض آنکه یک مورد پیش بیاید همه انگشت اتهام را نه به سمت...
... آن تولید‌کننده خاص که به سمت کل تولید داخل نشانه می‌روند. ما چند تولید‌کننده خاص داشته‌ایم  که اینها قطعه لازم را گیر نیاورده بودند، آنها نیز از قطعه چینی استفاده کرده بودند که در فشار بالا جواب نداده بود. آیا به صلاح است که به خاطر چنین مواردی بر سر تولید داخلی بزنند. تولید‌کننده داخلی که  با  فقر نقدینگی مواجه است و کارفرما پول او را پرداخت نکرده است،بعضاً ناچار می‌شود به جای قطعه با کیفیت، قطعه چینی بی‌کیفیت بخرد تا بتواند نظر کارفرما را جلب کند و بتواند تامین نقدینگی کند که البته اینها در اقلیت قرار دارند.  در این بین مبحث مطرح شده از سوی آقای بیطرف در زمینه صدور گواهینامه یکپارچه تایید کیفیت کالا و خدمات بسیار امر مبارک و خوبی است، هر چند بسیاری از تولیدکنندگان ما از گواهینامه‌های مختلف برخوردار  هستند، اما این تمرکز می‌تواند در نهایت به تقویت تولید بینجامد. در زمینه اختصاص بودجه‌های پژوهشی اخیر به مراکز دانشگاهی باید بگویم، زمانی این بودجه‌ها  منتج به نتیجه خواهد شد  که پول و ارتباط درست میان صنعت و دانشگاه برقرار باشد. متاسفانه بسیاری از مراکز دانشگاهی ما در این زمینه  حاضر به این همکاری نیستند و حتی به نوعی خود را در سطحی بالاتر از صنعت می‌بینند، به همین خاطر هم حاضر به همکاری سازنده نیستند. شاید اگر وزارت نفت در این زمینه این بودجه‌های تحقیقی را به اهرمی برای همکاری صنعت و دانشگاه  و براساس قراردادهای  دو سویه صنعتی _ آکادمیک بدل کند، بتواند نتیجه بهتری بگیرد.