• سه شنبه، 29 مرداد 1398
  • Tuesday 20 August 2019
گروه خبر: یادداشت‌  -  شماره خبر: 8769  -  11 مهر 1396 ساعت 21:04

دکتر منصور زرگران مدرس دانشگاه

سرمقاله - فقرزدایی بدون عوام‌فریبی
متاسفانه در ادبیات سیاسی اقتصادی کشور ما تا پای لغت «فقرزدایی» به میان می‌آید، ممکن است بسیاری با دیده‌ی شک و تردید به آن بنگرند، مفاهیمی مانند عدالت‌گستری و فقرزدایی و از بین برن شکاف طبقاتی اصول بنیادین برای ما است، اما علی‌رغم ضعف نسبی حافظه‌ی تاریخی مردم، آنها وعده‌های مکرر و شکست‌های پیاپی در این زمینه را فراموش نکرده‌اند. البته بسیار دولتمردانی بوده‌اند که با نیت واقعی سعی در انجام این مهم داشته‌اند، اما در عمل نتایج به دست آمده آنها با مطلوب فاصله‌ای بسیار داشته است. بسیاری از دولتمردان ما «پول‌پاشی» را راه حل فقرزدایی می‌دانند که تجربه نشان داده که این نمی‌تواند یک راه‌حل باشد، همچنین عدم توجه و شجاعت کافی این افراد در حل مشکلات بنیادین اقتصادی یک دلیل دیگر شکست تلاش‌ها برای فقرزدایی محسوب می‌شود. فقرزدایی بسیار اصل مهم و اساسی در رشد و توسعه یک کشور محسوب می‌شود. شهروندانی که غم نان و نیازهای اولیه خود را دارند، نمی‌توانند تمام افکار خود را برای رشد و پیشرفت متمرکز کنند. اما کشورهای که موفقیت اساسی در فقرزدایی داشته‌اند، از راه‌های مشخص و امتحان شده‌ای حرکت کرده‌اند. براساس آمارهای بین المللی در سال ۲۰۱۷ کشور ما در میان ۱۵۰ کشور دنیا رتبه ۱۲۵ را از لحاظ آزاد بودن اقتصادی دارد، معیارهای همچون حقوق مالکیت و دسترسی به نقدینگی از جمله شاخص‌های اساسی چنین رتبه بندی است. کشورهای که تجارت بسیار بالای در فقرزدایی داشته‌اند در صدر این لیست قرار دارند سنگاپور، کره جنوبی و هنگ‌کنگ از جمله این کشورها هستند. در منطقه خاور میانه امارات متحده عربی با امتیاز بالای هفت از ده از جمله کشورهای موفق در این زمینه بوده است. تمام کشورهای توسعه‌یافته به جای پرداخت‌های نقدی به تقویت نظام بیمه و رفاهی خود پرداخته‌اند. بیمارستان‌های دولتی از جمله مجهز ترین مراکز درمانی در این کشورها...
... محسوب می‌شوند که از صفر تا صد موارد بیماری را به صورت حداقلی و رایگان پوشش می‌دهند. حقوق بازنشستگی در این کشورها به معنای واقعی کلمه مکفی است. در کنار آن نبود فساد و رانت در آنها فضا را برای ایجاد یک اقتصاد پویا و شاداب فراهم کرده است که در آن همگان امکان کار و کسب درآمد کافی را دارند. تا زمانی که فساد و رانت حتی در سیتم مالیاتی و نحوه اخذ آن نیز انعکاس دارد، فقرزدایی تنها یک شعار خواهد بود. عدم توجه به فقرزدایی در سال‌های پیش رو می‌تواند مانند یک بیماری درمان نشده بیماری‌های مزمن دیگری را نیز ایجاد کند که در مرحله‌ی حاد آن امکان رسیدگی به آن وجود ندارد.