• پنجشنبه، 6 تیر 1398
  • Thursday 27 June 2019
گروه خبر: یادداشت‌  -  شماره خبر: 7481  -  29 مرداد 1396 ساعت 21:44

هیرش سعیدیان

سرمقاله - انتصابات درون‌وزارتخانه‌ای
«به تولید  کالاهای استراتژیک اهمیت می‌دهم» این کلیدی ترین جمله‌ای شریعتمداری، وزیر برگزیده صنعت، معدن و تجارت در خطابه‌ی دفاعیه‌اش در مجلس شورای اسلامی بود. او به گرمی از برنامه‌های‌اش برای خروج از رکود و رونق‌بخشی به تولید گفت. برخی منتقدین اقتصادی معتقدند که  دولت یازدهم تنها  به پر کردن چاله‌های باقیمانده از دولت قبل پرداخت و  بر این چاله‌های پر شده خشتی بر خشت ننهاد. حتی اگر این نظر درست باشد پر کردن این چاله‌ها خود کاری است سترگ. با این همه آنچه فعالان و ناظران را نگران می‌کند، سابقه‌ی برخی وزرای پیشنهادی است، مردان خوش‌نامی که از اسلاف خود بسیار بهترند، اما در نهایت همه‌ای آنها آزموده شده هستند و هیچ کدامشان نویدبخش فکری جدید و مدیریتی نوین نیستند.  وضعیت موجود با تمام خوب و بدش ماحصل تفکرات همین مدیران است. مدیرانی که علاقه‌مند هستند تا همه چیز با ثبات باشد و به شکل فعلی ادامه یابد  و علاقه بسیاری کمی به   انجام تغییرات گسترده دارند. کرباسیان وزیر اقتصاد سال‌ها در مناصب حساس مدیریتی حضور داشته است و صاحب تجربه است، اما آیا او همان معجزه‌ای است که قرار است اقتصاد را از رکود موجود خارج کند، شریعتمداری  در دوران سازندگی و اصلاحات سعی کرد تا در پست وزارت به‌ویژه در وزارت بازرگانی تامین‌کننده‌ی ارزاق عمومی کشور باشد، اما  تفکر مدیریت سنترال و دولتی تا مغز استخوان در جان او نفوذ کرده است. یک سیاستمدار کهنه‌کار گفته است: « امید داشتن به این موضوع که یک سیاستمدار پیر تفکراتش را عوض  کند، عین نادانی است، شاید تاکتیکش را عوض کند، اما تفکراتش را نه » اگر این گفته را در برخی امور صحیح بدانیم چگونه از وزرای سالخورده بازگشته به وزارت، انتظار داریم که با طرز فکری جوان و امروزی مشکلات جدید کشور را (که در دوران آنها وجود نداشت ) حل کنند.
شریعمتداری در  زمان وزارت بازرگانی‌اش   اهمیتی به تولید نداد و تمام انرژی‌اش را صرف تامین ارزاق و  به تبع واردات مطمئن  کرد. باید امید داشت تا اگر نه تفکر لااقل وزرای تیم اقتصادی، تاکتیکشان را عوض کنند. دوباره همان دوستان سالخورده‌شان را به معاونت‌های حساس وزارتخانه‌های تحت امرشان منصوب نکنند. بلکه از میان اساتید و مدیران نخبه تازه پا به عرصه گذاشته به دنبال مدیر و معاون بگردند. لازم است تا انتصابات درون وزارتخانه‌ای چند وزارتخانه‌ی کلیدی همچون صنعت و معدن، وزارت اقتصاد، کار و امور اجتماعی به دقت رصد شود. اگر آقای شریعتمداری به فرض مثال  همین مدیران فعلی را در صنعت  ابقاء کند چگونه می‌تواند وعده‌ای اخیرش را که  همان اهمیت دادن به تولید کالاهای استراتژیک است محقق کند. اگر شستا محل معامله‌ای پست‌های مدیریتی شود، مگر می‌توان به سامان یافتن صندوق‌های بزرگ بازنشستگی  امیدوار بود. از این مگر‌ها  بی‌شمار است. وزرا ملزم هستند در رابطه به انتصابات درون وزارتخانه‌ای‌شان به رسانه‌ها، مردم و نمایندگان مجلس پاسخگو باشند.