• جمعه، 30 فروردین 1398
  • Friday 19 April 2019
گروه خبر: اخبار‌مهم / گفتگو  -  شماره خبر: 701  -  2 اسفند 1395 ساعت 21:08

رئیس سازمان نظام مهندسی تهران در گفت‌وگو با آفتاب اقتصادی:

چرا شهرداری بدون گرفتن شناسنامه فنی، پایان کار صادر می‌کند؟!
آفتاب اقتصادی_ سارا علایی: پلاسکو فراتر از تمام جدال‌ها و کشمکش‌های سیاسی و اجتماعی که در پی داشت یک پیامد جدی ملی را نیز به همراه داشت. پلاسکو را می‌توان نماد یک بی‌خیالی ملی در عرصه ساختمان و امکنه در کلانشهرها تعریف کرد. ساده‌انگاری ما و گذشتن از پیوست‌های جدی ایمنی در مقایسه با کشورهای چون ژاپن بسیار زمخت و برجسته است. اما چرا پذیرش مسئولیت پلاسکو برای مسئولین حادثه تا بدین اندازه سخت بود. شاید پذیرش این خطا به مصابه دومینوی بود که پرده از صدها نقصان و خطای پوشیده دیگر نیز بر می‌افکند. ساختمان‌سازی لجام‌گسیخته در شهر تهران را اگر لجام و افساری نباشد، بر اثر رخدادی و حادثه‌ای ممکن است بر سر ساکنین میلیونی شهر آوار شود. «کاسبی » در حوزه‌ای که با سلامت و جان مردم سر و کار دارد، گناهی است نابخشودنی. اینها و بسیاری دیگر را با رئیس سازمان نظام مهنسی استان تهران آقای مهندس حسن قربانخانی در میان گذاشتیم، او هم به سبب مسئولیت هم دانش فنی می‌تواند یکی از مراجع اصل ذی‌صلاح برای پاسخگویی به وضعیت کلی ایمنی در شهر تهران باشد.
 با توجه به اهمیت حادثه پلاسکو، در ابتدا در خصوص علت حادثه توضیح دهید.
در ابتدا باید بگویم حادثه پلاسکو اتفاق چندان غیرمنتظره‌ای نبود. این ساختمان به هر دلیلی آتش گرفت، حرارت بسیار زیادی تولید شد، هرچند تلاش‌های بسیاری برای خاموش‌کردن آتش انجام شد اما آتش ادامه داشت و چون یک ساختمان فلزی تا حدی می‌تواند در برابر حرارت مقاومت کند، وقتی دمای محیط از یک حدی بگذرد عناصر سازه‌ای مقاومت خود را از دست می‌دهند در نتیجه بعد از سه ساعت این ساختمان فلزی فروریخت. در علم مهندسی پدیده‌ای وجود دارد به نام «تخریب پیش‌رونده»؛ یعنی وقتی بخشی از یک سازه مقاومت خود را از دست می‌دهد و فرو می‌ریزد ادامه سازه دمینو وار تخریب می‌شود. برای مثال در برج منهتن نیویورک هواپیما وارد ساختمان شد، یک طبقه آتش گرفت، سازه آن سست و تخریب شد و به این ترتیب سایر طبقات هم مقاومت خود را از دست دادند و تخریب شدند. در پلاسکو نیز همین اتفاق افتاد. از این رو فرورختن پلاسکو بعد از طولانی شدن آتش‌سوزی قابل انتظار بود.

 به نظر شما مقصران این حادثه در درجه اول چه سازمان یا سازمان‌هایی هستند؟
من روی این موضوع اصرار دارم که چرا ما دائماً به دنبال مقصر می‌گردیم؛ این موضوع کار را خراب می‌کند. مدتی همه به دنبال مقصریم، هربار تقصیر را گردن یک نفر یا یک عده می‌اندازیم، یک مدت هم قضیه داغ است اما بلافاصله تب آن فروکش می‌کند و اصل قضیه فراموش می‌شود بی‌آنکه از حادثه رخ‌داده درس عبرت بگیریم و نقاط ضعف را شناسایی و برای رفع آن برنامه‌ریزی کنیم تا دیگر شاهد وقوع مجدد آن حادثه نباشیم.
اما اگر بخواهم به سوال شما پاسخ بدهم باید بگویم من معتقدم همه ما در حادثه پلاسکو مقصریم، زیرا مقررات ملی برای تمام مردم، مسئولان، کارفرمایان، مهندسان و... لازم‌الاجراست. مالک یک ساختمان که مقررات ملی را رعایت نمی‌کند به همان اندازه مقصر است که سازمان نظام مهندسی و شهرداری و... تقصیرکارند.
برای پیشگیری از وقوع حوادث مشابه پلاسکو هم راهی وجود ندارد جز احترام به قوانین و رعایت مقررات؛ حتی اگر انتقاداتی به قوانین وارد یا مقررات به ضررمان باشد. متاسفانه مشکلی که در کشور ما وجود دارد این است که هرکسی سعی می‌کند قانون را دور بزند؛ چه من بهره‌بردار، چه شخص مسئول و چه یک فرد عادی. هیچ‌کدام به قانون و مقررات به چشم یک امر لازم‌الاجرا و ضمانت اجرا نگاه نمی‌کنیم؛ این بدترین اتفاق و فرهنگی است که در جامعه ما افتاده و درونی شده است. بارها هم از همین ناحیه ضربه خورده‌ایم. اگر قرار باشد معضلات در کشور حل شود تنها یک راه وجود دارد؛ بازگشت به قانون.

 بعد از حادثه پلاسکو، در فضای مجازی مطالبی در خصوص علت تخریب پلاسکو منتشر شد؛ نظر شما در این باره چیست؟
نظام مهندسی ساختمان، یک نهاد فنی است از این رو من به‌عنوان رئیس نظام مهندسی تهران نمی‌توانم در خصوص عمدی‌بودن یا نبودن حادثه اظهارنظر کنم بلکه این موضوع بر عهده نهادهای امنیتی است، اما من به شخصه عمدی‌بودن ریزش پلاسکو را قبول ندارم، زیرا همان‌طور که گفتم شواهد و قرائن و همچنین مسائل اثبات‌شده علمی‌نشان می‌دهد سازه طبقه نهم پلاسکو بعد از سه ساعت سوختن در آتش مقاومت خود را از دست داده، تخریب شده و تخریب پیش‌رونده رخ داده و کل ساختمان ریزش کرده است. اگر این حادثه عمدی بود باید همان ساعت ۷:۳۰ یا نهایتاً ۸ ریزش می‌کرد و نیازی به ۳ ساعت تاخیر نبود. اصلا دلیلی ندارد بین آتش‌گرفتن و منفجرکردن عمدی یک ساختمان ۳ ساعت فاصله بیفتد.

 آماری از ساختمان‌های ناایمن در تهران که حادثه پلاسکو در کمین آنهاست دارید؟
متاسفانه هیچ سازمان و ارگانی آماری از تعداد ساختمان‌‌های پرخطر در تهران ندارد. اتفاقاً یکی از نقاط ضعف این است که وقتی همه به مبحث ۲۲ مقررات ملی بی‌توجه‌اند درنتیجه کسی ساختمان‌‌های پرخطر را شناسایی نکرده‌‌ و آماری هم وجود ندارد مسلماً در جهت پیشگیری هم نمی‌‌توان اقدامی‌کرد. ابتدایی‌ترین موضوع در بخش پیشگیری از حوادث این است که نسبت به موضوعی که قرار است کنترل شود اطلاعات جامعی داشته باشیم که متاسفانه در بحث ساختمانی این اطلاعات وجود ندارد و این مسئله مسلماً در مدیریت بحران‌ها مشکل‌ساز می‌شود.
 یکی از موضوعاتی که بعد از حادثه پلاسکو به‌شدت مورد انتقاد قرار گرفت بی‌توجهی به مسائل نگهداشت ساختمان در کشور است. این موضوع مغفول وظیفه کدام سازمان‌ یا سازمان‌هاست؟
قبل از پاسخ به سوال شما، ابتدا توضیحی در خصوص مقررات ملی ساختمان بدهم. طبق ماده ۳۳ این قانون برای رسیدن به اهداف قانون نظام مهندسی، مقررات ملی تصویب شده است. این مقررات در بسیاری از کشورها وجود دارد. در ماده مشهور ۳۳ در خصوص مقررات ملی آمده: «اصول و قواعد فنی که رعایت آنها در طراحی، محاسبه، اجرا، بهره‌برداری و نگهداری ساختمان‌ها به‌منظور اطمینان از ایمنی، بهداشت، بهره‌دهی مناسب، آسایش و صرفه اقتصادی ضروری است، به وسیله وزارت راه و شهرسازی تدوین خواهد شد.
حوزه شمول این اصول و قواعد و ترتیب کنترل اجرای آنها و حدود اختیار و وظایف سازمان‌های عهده‌دار کنترل و ترویج این اصول و قواعد در هر مبحث به موجب آیین‌نامه‌ای خواهد بود که به وسیله وزارت راه و شهرسازی کشور تهیه و به تصویب هیئت وزیران خواهد رسید. مجموعه اصول و قواعد فنی و آیین‌نامه کنترل و اجرای آنها مقرران ملی ساختمان را تشکیل می‌دهند. »
مقررات ملی ساختمان ۲۲ مبحث دارد که آخرین مبحث آن به موضوع مراقبت ونگهداری از ساختمان اختصاص دارد. دراین مبحث آمده:«رعایت مقررات این مبحث در نگهداری اجزا، قطعات معماری، سازه، تاسیسات برقی و تاسیسات مکانیکی و گازرسانی کلیه ساختمان‌های مشمول مجموعه مباحث مقررات ملی ساختمان اعم از ساختمان‌های موجود و ساختمان‌ای د حال ساخت الزامی‌است.» بنابراین موضوع نگه‌‌داشت ساختمان طبق قانون متولی خاصی ندارد بلکه همه در این خصوص موظف‌اند.
اما در حوزه ساخت‌وساز، بخشی که سال‌هاست مغفول مانده موضوع نگهداری و بهره ‌برداری از ساختمان‌هاست. هر محصولی که قرار است کیفیت خود را در مرحله بهره برداری حفظ کند نیاز به نگهداری دارد. در این خصوص حدود ۳سال است مبحث ۲۲مقررات ملی را داریم اما تا امروز مسکوت مانده و اتفاقاً حادثه پلاسکو از همین ناحیه بر می‌خیزد. اگر مقررات ملی را به‌خصوص در بخش بهره‌ برداری، تعمیر و نگهداری رعایت نکنیم نمی‌توانیم مطمئن باشیم این ساختمان‌ها عملکرد خوبی دارند و نمی‌توان تضمین داد که در آینده حوادثی مشابه پلاسکو رخ ندهد. حال اگر در ساختمان پلاسکو به موضوع نگهداری و مبحث ۲۲ مقررات ملی توجه نشده و حادثه‌ این‌چنینی رخ داده همه مقصرند.
یکی از مشکلاتی که در موضوع اجرای مقررات ملی در کشور ما وجود دارد این است که عده‌ای به این مقررات انتقاداتی دارند، عده‌ای آن را مناسب نمی‌دانند و عده‌ای هم آن را مزاحم کار خود می‌پندارند و... همه اینها باعث شده مقررات ملی ساختمان به حاشیه برود و هرکسی به‌صورت سلیقه‌ای عمل کند. حال آنکه اگر هر فردی به نوبه خود مقررات ملی را رعایت کند ولو ایراداتی هم به آن وارد بداند یا انجام آن به ضررش باشد، بسیاری از مشکلات فعلی حل می‌شود. مشکل ما تفسیر به رای قانون است.

 اخیراً صحبت از بازنگری در قانون نظام مهندسی در مجلس شده است؛ چقدر این بازنگری می‌تواند در اجرای آن موثر باشد؟
من این موضوع را چندان موثر نمی‌دانم. ما هم‌اکنون مقررات ملی داریم که بر اساس قانون لازم‌الاجراست. پس دلیلی ندارد اجرای آن را به بازنگری در قانون نظام مهندسی منوط کنیم.
امروز این قوانین موجود است پس باید عملیاتی شود حال اگر ایرادتی به آن وارد است دلیل بر اجرا نشدنش نیست بلکه باید توسط متولیانش اصلاح شود. این نکته را هم بگویم که بازنگری در قانون نظام مهندسی ساختمان می‌تواند کمک کند این قوانین با قدرت بیشتری اجرا شود و لزوماً به این معنا نیست که کارمان را تعطیل کنیم و قوانین را اجرا نکنیم تا قانون اصلاح شود.

 نقش سازمان نظام مهندسی ساختمان در بحث نگهداری ساختمان چیست؟
مقررات ملی برای همگان لازم‌الاجراست. این موضوع شامل سازمان نظام مهندسی هم می‌شود. از سوی دیگر هرکجا که حوزه نفوذ و اقدام سازمان نظام مهندسی ساختمان باشد ما باید ورود کنیم، اما در مبحث ۲۲ مقررات ملی ساختمان در موضوع نگهداری ساختمان، تاکنون این‌گونه بوده که از روزی که شهرداری می‌خواهد پروانه صادر کند، سازمان نظام مهندسی به‌عنوان یک بخش فنی وارد میدان می‌شود، مهندس ناظر معرفی می‌کند و... اما روزی که پایان کار صادر و مقوله نگه داری و بهره‌برداری آغاز می‌شود، حوزه وظایف و مسئولیت سازمان نظام مهندسی هم تمام می‌شود.
برای بهره‌برداری از یک ساختمان باید شرایط نگه‌داری حفظ شود. مثل هر وسیله دیگری که برای بهره‌برداری نیاز به مراقبت و نگه‌‌داری دارد از جمله خودرو.
در حوزه ساختمان برای آنکه شرایط بهره‌برداری فراهم شود قانون‌گذار بازرسی‌های دوره‌ای برای بخش‌های مختلف در نظر گرفته است. حتی اگر فرض کنیم در یک ساختمان تمام شرایط و موارد استاندارد رعایت شده است باز هم نیاز به نگهداری و بازرسی‌های دوره‌ای دارد. اما متاسفانه این موارد در ساختمان‌ها رعایت نمی‌شود، زیرا الزامی‌برای بهره‌بردار وجود ندارد که عملیات بازرسی دوره‌ای و نگهداری را به‌عنوان اقداماتی حساس و حیاتی اجرایی کند. حتی عده‌ای این اقدامات را هزینه اضافی و زائد می‌دانند و عده‌ای غیرضروری. حال آنکه این مراقبت‌ها تضمین‌کننده ایمنی جامعه است و اگر ما می‌خواهیم حوادثی مثل پلاسکو مجدداً رخ ندهد هیچ راه‌حلی نداریم جز اینکه ما نیز مانند سایر کشورها به بحث نگه‌داشت ساختمان توجه کنیم.
جالب است بدانید در دنیا ۴۰ نوع حوادث طبیعی داریم که۳۱ مورد در کشورمان اتفاق افتاده است، بنابراین شرایط کشور ما به لحاظ طبیعی بحرانی است حال ما چقدر تلاش کرده‌ایم خودمان را در برابر این حوادث ایمن کنیم؟ تهران چقدر در مقابل یک زلزله نسبتاً شدید مقاوم است؟ یک ساختمان درتهران فروریخت حدود ۱۰ روز تمام مدیریت بحران و نیروهای آتش‌نشانی و پلیس و.... درگیر این حادثه بود حال اگر یک ساختمان بشود ۱۰ ساختمان چه اتفاقی می‌‌افتد؟ چرا ما نگران نیستیم و به وظایف خود عمل نمی‌کنیم؟

 چه کسانی باید پیش‌قدم در این موضوع شوند؟
مسلماً متولیان امر. اما تک تک مردم نیز مسئولیت دارند؛ از بهره‌بردار و مالک گرفته تا سازنده و... باید در بحث نگهداری ساختمان دخیل باشیم. اما متاسفانه در کشور ما دور زدن قانون یک امتیاز تلقی می‌شود. همین امروز ساختمان‌هایی در تهران در حال ساخت است که به نوعی فرسوده سازی است؛به عبارت دیگر به جای آنکه ساختمان‌های فرسوده را نوسازی کنیم و ساختمان‌های استانداردتر، مدرن‌تر و باکیفیت‌تر بسازیم ساختمان‌هایی می‌سازیم که باز هم کیفیت ندارند و عمر آنها به‌شدت کم است چون شرایط ساختمان‌سازی را رعایت نمی‌کنیم. در همه دنیا برای ساختمان‌سازی فرمولی وجود دارد ما نمی‌خواهیم از این فرمول تقلید کنیم ولی باید مقررات و قوانین برای خود داشته و به آنها پای‌بند باشیم اما همین امروز در کشور ما ساختمان‌ها توسط افراد فاقد صلاحیت ساخته می‌شود درحالی‌که به صراحت در قانون نظام مهندسی آمده است هیچ کس حق ندارد بدون صلاحیت در امر ساخت‌وساز ورود کند حال آنکه این اجازه به‌راحتی به افراد فاقد صلاحیت داده می‌شود! چرا مسئولان ما نگران عواقب ساخته شدن این همه ساختمان بی‌کیفیت در شهر تهران نیستند؟! حتی حادثه تلخی مثل پلاسکو هم برای عده‌ای درس عبرت نمی‌شود و صرفاً همه به دنبال انداختن تقصیر به گردن دیگری هستند. این در حالی است که‌ ایران به لحاظ تعداد مهندس رده سوم جهان را دارد و همه ساله هزاران مهندس از دانشگاه‌ها فارغ‌‌التحصیل می‌شوند و منتظرند وارد چرخه کار شوند ولی متاسفانه از این پتانسیل استفاده نمی‌شود و ساختمان‌های ما توسط افراد فاقد صلاحیت ساخته می‌شود.

 منظور از افراد باصلاحیت در ساختمان‌سازی دقیقاً چه کسانی هستند؛ اصولاً همه خود را در این زمینه ذی‌صلاح می‌دانند!
در امر ساختمان‌سازی سه گروه دخیل هستند؛ مهندسان ناظر، مهندسان طراح و مهندسان سازنده. این تصور در بین عوام وجود دارد که حضور صرفاً مهندس ناظر در پروژه کافی است درحالی‌که مهندس ناظر بخشی از پروسه ساخت است. برای مثال شما می‌خواهید غذایی تهیه کنید. بهترین مواد را خریداری می‌کنید اما مسئولیت پخت را به یک فرد غیرآشپز می‌دهید. مسلماً نباید توقع غذای خوب داشته باشید. در یک پروژه حتی اگر مهندس فقط ناظر حرفه‌ای و کاربلد حضور داشته باشد به دلیل اینکه مهارت لازم برای ساخت توسط سازنده ذی‌صلاح وجود ندارد نتیجه باکیفیت و استاندارد نمی‌شود. امروزه کوچک‌ترین کارها هم تخصصی شده و دنیا به سمت تخصص‌گرایی در حرکت است اما متاسفانه در کشور ما هر کسی با هر سوادی وارد عرصه ساخت‌وساز شده‏ است درحالی‌که پروانه را نباید به صاحب ملک و سرمایه‌گذار داد بلکه باید به سازنده ذی صلاح داد. در نتیجه امروز ما با انبوهی از ساختمان‌های بی‌کیفیت مواجه هستیم که توسط افراد فاقد صلاحیت ساخته شده اند؛ این بدترین اتفاق ممکن در بخش ساخت‌وساز است.
وقتی افراد فاقد صلاحیت وارد حوزه ساخت‌وساز می‌شوند و ایمنی را قربانی هزینه می‌کنند نتیجه این می‌شود که در ایران سالیانه ۱۹۰۰ نفر در حوادث ساختمانی کشته می‌‌شوند.
متاسفانه ایران ۵ برابر میانگین جهان انرژی مصرف می‌کند به عبارت دیگر یک کشور ۸۰ میلیونی تقریباً برابر با کشور چین انرژی مصرف می‌کند. باز هم متاسفانه ساختمان‌های زیر ۱۵۰۰ متر در تهران تک ناظره هستند و از آن‌جا که ۶۸ درصد ساختمان‌های تهران با متراژ کمتر از ۱۵۰۰ متر است یعنی عملاً در شهر تهران ساکنان ۶۸ درصد ساختمان‌ها از نظارت بر صرفه‌جویی در مصرف انرژی و موضوعات برقی و تاسیساتی محروم ‌اند؛ این‌ها موضوعاتی نیست که به آن‌ها افتخار کنیم بلکه می‌طلبد همه در جهت آسیب‌‌شناسی علل این موضوع و رعایت نشدن مقررات تلاش کنیم.
اگر عمر ساختمان‌ها را در ایران در بهترین حالت ۳۰ سال فرض کنیم به ازای هر سال افزایش عمر ساختمان‌ها ۴ هزار میلیارد تومان می‌توانستیم صرفه‌جویی کنیم، اما متاسفانه ورود سازندگان غیرحرفه‌ای و غیر واجد شرایط باعث شده تا عمر مفید ساختمان در ایران کاهش یابد و ثروت کشور از بین برود.

  متاسفانه در باور مردم مقصر اصلی این اتفاقات بیش از هر ارگان دیگری، سازمان نظام مهندسی است.
بله درست است. بخشی از این موضوع به خود ما بر می‌گردد، زیرا در قانون نظام مهندسی بخشی به‌عنوان ترویج مقررات ملی وجود دارد که ما واقعا در این بخش کوتاهی کرده‌ایم. اگر مردم ما به خوبی با حقوق خود در این حوزه آشنا باشند قطعاً مقابل قانون‌شکنی‌ها می‌ایستند، زیرا حوزه ساخت‌وساز مستقیماً با جان و مالشان در ارتباط است. از این رو این تقصیر بر گردن سازمان نظام مهندسی هست که مردم را به‌خوبی با حقوقشان آشنا نکرده است.

 برای جبران این موضوع برنامه‌ای دارید؟
یکی از اقداماتی که اخیراً سازمان نظام مهندسی ساختمان استان تهران انجام داده صدور ابلاغیه‌ای مبنی بر لزوم حضور مجری ذی صلاح در پروژه‌های ساختمانی بر اساس سیاست‌های کلی نظام جمهوری اسلامی‌ایران به تمام ناظران حقیقی و حقوقی است.
البته ما تنها به وظیفه خود عمل کرده‌ایم سازمان‌های مربوطه و متولی دیگر هم باید وارد میدان شوند و دست از مقصریابی بردارند و هرکسی به مسئولیتی که دارد عمل کند؛ از نظام مهندسی و شهرداری گرفته تا خود مردم و بهره‌برداران.
امروز وقتی یک تلفن همراه می‌‌خریم درون آن یک شناسنامه وجود دارد که درخصوص مشخصات آن گوشی و سال ساخت توضیح داده است همراه با یک کارت گارانتی. حال مگر می‌شود برای خرید یک ساختمان که گاه کل سرمایه عمر یک فرد را شامل می‌‌شود هیچ شناسنامه یا مستنداتی در خصوص طراحی و ساخت و نوع مصالح آن و حتی بیمه تضمین کیفیت وجود نداشته باشد. این در حالی است که قانونگذار سال‌ها پیش این موضوع را پیش‌بینی و شناسنامه فنی و ملکی را مشخص کرده است. اما چرا شهرداری بدون گرفتن شناسنامه فنی از سازنده، پروانه پایان کار صادر می‌کند؟ چرا عده‌ای و حتی خود مردم از حضور افراد مجری و سازنده صاحب صلاحیت در ساخت‌وساز امتناع می‌کنند؟ پس مشکل فقط به‌دست یک سازمان و ارگان حل نمی‌شود بلکه همه باید در این حوزه احساس مسئولیت کنند تا شاهد ارتقای کیفیت، افزایش طول عمر ساختمان‌ها، کاهش تلفات در حوزه ساخت‌وساز و... باشیم. تنها راه جلوگیری از بیراه‌های که در حوزه ساخت‌وساز وجود دارد بازگشت همه به قانون است.
از جمله اقدامات دیگری که در دستور کار سازمان قرار دارد محدودیت ارائه تسهیلات بانکی و بیمه‌ای به ساختمان‌هایی است که توسط افراد فاقد صلاحیت ساخته می‌شوند.
در حال حاضر بانک‌های ما برای ایجاد ساختمان، تسهیلات ارائه می‌دهند که حتماً اقدام خوبی است، اما متاسفانه هیچ حداقل شرایطی وجود ندارد که این تسهیلات ساختمانی به ساختمان‌هایی تعلق بگیرد که حداقل اصول ایمنی و مقررات ملی در آن رعایت شده باشد. مگر می‌شود ثروت کشور را در اختیار افرادی قرار دهیم که فاقد صلاحیت هستند !
شرکت‌های بیمه‌ای نیز همین‌طور. مگر می‌‌شود یک شرکت بیمه ساختمانی را در برابر حوادث بیمه کند بی‌آنکه رعایت مقررات ملی توسط سازندگان در آن ساختمان را در نظر بگیرد! متاسفانه این اتفاق امروز در کشور ما می‌‌افتد. در این راستا پیشنهادهایی را هم به بیمه مرکزی هم بانک‌‌ها ارائه داده‌ایم به‌ویژه با بانک مسکن در حال انجام مذاکراتی هستیم تا این رویه را اصلاح کنند.
اما به‌طور کلی باید بگویم تغییر رویه و اصلاح وضع موجود تنها به نظام مهندسی محدود نمی‌شود؛ بلکه باید به یک مطالبه ملی تبدیل شود.